września

Św. Michał Archanioł zna tylko hasło boskie, tj. hasło miłości, a walczy przeciw tym, którzy podnoszą berło nienawiści.

Ilość osób na stronie:

Michalickie wydawnictwo

Nowe numery:

Nowy album

Płyta Wspólnoty Muzycznej CREDO

Wychowanie to wielkie dzieło

Artykuły

 Wychowanie to wielkie dzieło  >>
 Plany, marzenia, powołanie  >>

Spotkania powołaniowe

Czytaj felietony pisane przez michalitów:

  Ks. Wiesław "Balon" Balewski
NIEŚWIĘTA ŚWIĘTOŚĆ

ostatni dodany: 27.09.2007

  Ks. Henryk Skoczylas
OBRAZY I MYŚLI

ostatni dodany: 01.03.2007

  Ks. Krzysztof Poświata
LUDZIE ZE SKRZYDŁAMI

ostatni dodany: 10.01.2008

  Ks. Krzysztof Surma
ODKRYWANIE MARKIEWICZA

ostatni dodany: 06.03.2007

Szukaj w serwisie

"Troska o wychowanie to najpiękniejsza rzecz, jaką można zaproponować drugiemu człowiekowi bezinteresownie"
Pino Pellergino

Dnia 21 czerwca 2007 roku w Prałkowcach k. Przemyśla miało miejsce poświęcenie hali sportowej, znajdującej się przy Domu Dziecka "Moja Rodzina" ZgromadzeniaŚwiętego Michała Archanioła i nadanie jej imienia śp. Ks. Jana Polaka. Był on pierwszym dyrektorem tej placówki i zarazem wielkim człowiekiem, odznaczony medalem za zasługi w sferze wychowania Ministra Edukacji i Nauki. Inauguracji dokonał J.E. ks. bp. Adam Szal wraz z Ojcem Generałem Zgromadzenia Św. Michała Archanioła ks. Kazimierzem Radzikiem oraz z licznie przybyłymi gości z Województwa Podkarpackiego i Starostwa Przemyskiego. Uroczystość została uświetniona programem artystycznym przygotowanym przez wychowanków przemyskich placówek michalickich.

Już na przełomie XIX i XX wieku Błogosławiony ks. Bronisław Markiewicz, założyciel Zgromadzenia Świętego Michała Archanioła, nazywał wychowanie "sztuką nad sztukami, najdonioślejszą sprawą w życiu ludzkim, która polega na tworzeniu i realizacji ideałów." W tym celu upodabniał placówki wychowawcze do środowiska rodzinnego, gdzie panuje atmosfera wychowawcza i przykład otoczenia. Słowa tego wielkiego człowieka: "Okazało się, że łatwiej jest zebrać fundusze, wybudować gmachy, aniżeli znaleźć ludzi poświęcających się wychowaniu sierot i opuszczonej młodzieży, a mających skuteczny system wychowawczy" są aktualne do dnia dzisiejszego. Coraz mniej kobiet chce być matkami, a jeszcze mniej mężczyzn staje się odpowiedzialnymi ojcami. Wielu z tych, którym "przydarzyło się" zostać matką czy ojcem - albo nie wiedzą, jak nimi być albo robią wszystko, byle nie być rodzicami na co dzień, zwłaszcza w tych sferach, gdzie dziecko ich najbardziej potrzebuje.

Współczesny świat kreuje model człowieka sukcesu, chorobliwie ambitnego, kreatywnego, dyspozycyjnego i bardzo szybko awansującego. Rodzina na drodze jego idealnego życia staje się wielką przeszkodą. Człowiek natomiast musi być świadomy, że macierzyństwo i ojcostwo to nie tylko sprawa przekazania życia. To jeszcze coś o wiele, wiele więcej? Coraz jednak częściej "chowa się" tylko dziecko, a nie wychowuje człowieka". To jest prawdziwy problem współczesnego społeczeństwa. W XXI wieku świat staje się z dnia na dzień wielkim sierocińcem, ponieważ umierają naturalne domy, dziadkowie stają się niepotrzebni, gdyż nie umieją przekazywać swoim wnukom ducha rywalizacji. Oni są zbyt wrażliwi, nadopiekuńczy i nie nadążają w "wyścigu szczurów".

Natomiast młodzi ludzie niejednokrotnie żyją w wolnych związkach, a dziecko staje się "przeszkodą" w karkołomnej wspinaczce po kolejnych stopniach kariery zawodowej.

Kształtowanie osobowości małego człowieka to bardzo trudny i jakże odpowiedzialny proces, dlatego też powinni zajmować się nim ludzie świadomi tego wielkiego dzieła.

Każde powołanie jest wielką tajemnicą i szczególnym darem, który należy umiejętnie wykorzystać, a obowiązkiem każdego rodzica, wychowawcy, nauczyciela jest włożyć wiele wysiłku - w ten jakże niewdzięczny i długotrwały proces formowania młodego charakteru oraz uchronić go od sieroctwa, ponieważ można mieć niby-rodziców i cierpieć los sieroty. Człowieka-sierotę łatwo jest natomiast uwieść, zdeprawować, zniewolić, ogłupić, omamić. Niekochany człowiek ucieka od siebie, od ludzi, od życia w alkohol, narkotyki albo w sektę, która pozornie tylko "udaje" rodzinę. Czy nie ma więc nadziei? Czy młodzi ludzie sami muszą walczyć z zagrożeniami tego świata?

Na szczęście odpowiedź jest przecząca, gdyż w wielu miejscowościach Polski funkcjonują domy dziecka prowadzone przez różne wspólnoty zakonne i zgromadzenia.

Jednym z nich jest Dom Dziecka "Moja Rodzina" w podprzemyskich Prałkowcach, prowadzony przez Księży Michalitów ze Zgromadzenia Świętego Michała Archanioła. Placówka powstała 1 września 1994 roku i jest ośrodkiem opiekuńczo-wychowawczym przeznaczonym dla chłopców pozbawionych trwale lub okresowo opieki rodziny naturalnej. Celem istnienia Domu jest wszechstronne wychowanie i tworzenie właściwych warunków opiekuńczo-wychowawczych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na aspekty religijny, zdrowotny i materialny niezbędne dla prawidłowego rozwoju wychowanków.

Wspomniany wcześniej błogosławiony, ks. Bronisław Markiewicz, założyciel Księży Michalitów, w czasie posługi kapłańskiej odkrył, że trzeba być ojcem, wychowawcą, nauczycielem dla tych, którym zabrakło rodziców. Trzeba chronić ich przed złem świata, alkoholizmem, biedą, bezsensem życia.

W ten sposób w XIX wieku w Miejscu Piastowym powstały zakłady wychowawcze dla ochrony losów tych małych, bezdomnych lub prawie bezdomnych. Dla ochrony tego co jest w człowieku piękne, Boże i wieczne. Ksiądz Markiewicz wiedział, jak w każdym młodym człowieku wydobyć to co w nim najlepsze. Dobra i Boża sprawa zawsze pociąga, dlatego pojawiało się coraz więcej ludzi, młodych księży, zarażonych miłością do dzieci biednych i opuszczonych. To oni idąc

w ślady swojego Założyciela, podejmowali się tego trudnego, jakim jest wychowanie.

Jedną z takich szczególnych osób, o odznaczający się wielkim powołaniem, miłością i troską o losy opuszczonych chłopców był śp. ks. Jan Polak, założyciel i pierwszy dyrektor Domu Dziecka "Moja Rodzina" w Prałkowcach.

Człowiek o wielkim sercu, przyjaciel i opiekun pozbawionych ciepła rodzinnego chłopców.

Do dnia dzisiejszego, wielu już dorosłych wychowanków z wielkim szacunkiem wspomina tego wielkiego człowieka: Gdyby nie On i jego wielkie poświęcenie to dzisiaj nie mielibyśmy szans normalnie funkcjonować w społeczeństwie ludźmi. Najważniejszą w życiu rzeczą jest to, aby być komuś potrzebnym,

aby ktoś o nas się troszczył i akceptował nas takimi jakimi jesteśmy. Jeszcze ważniejsze jest to, aby ktoś stawiał nam warunki, wymagał od nas i uczył jak postępować, by nie ranić innych.

Na zakończenie przytoczę słowa, jakie w hołdzie śp. księdzu Janowi Polakowi - wielkiemu pedagogowi, wychowawcy i przyjacielowi dzieci opuszczonych - wypowiedzieli Jego wdzięczni wychowankowie:

Osoba I Spójrzcie w to okno, gdzie lampka tak świeci

W nocy, gdy srebrne gwiazdy już migocą-

To ksiądz Jan Polak nad przyszłością dzieci

Rozmyśla sercem i umysłu mocą.

Osoba II

On je ukochał jak się kocha swoje

Pociechy, które serca ciągle pragną.

I w podprzemyskich Prałkowcach

Biedne sieroty do serca przygarnął.

Osoba III

Chłopcy wierzyli, że kiedy ks. Dyrektor jest przy nich

To żadne nieszczęście ich domu nie nawiedzi

A on trudził się i ciężko pracował,

by wychowankowie wyrastali na mądrych i dobrych ludzi.

Osoba IV

One go także kochały jak ojca

I były przy nim wesołe, szczęśliwe

Bo w pracy dla nich ks. Polak nie znał końca

I nie opuszczał ich nawet na chwilę.

Czcigodny Księże Janie!

Kochając nas, zasłużyłeś na miłość. Służąc, natomiast stałeś się wielkim. Ogarniając swoim wielkim sercem jak najwięcej serc bezdomnych, znalazłeś w Bogu prawdziwego Ojca. Tylko tworząc i urządzając dom dla tych, co domów nie mają, cały świat uczyniłeś domem dla siebie i zamieszkałeś w sercach tych, którzy nigdy o Tobie nie zapomną?

Ks. Józef Gibała
Dyrektor Domu Dziecka "Moja Rodzina"

Inne serwisy michalickie: