Jezus po ogłoszeniu przez Ojca, że jest Jego umiłowanym Synem, co ma miejsce podczas chrztu Jezusa w Jordanie, zostaje wyprowadzony przez Ducha na pustynię. Jezus pozostaje tam przez czterdzieści dni, poszcząc; żyje wśród dzikich zwierząt, a aniołowie Mu usługują.
Jezus po ogłoszeniu przez Ojca, że jest Jego umiłowanym Synem, co ma miejsce podczas chrztu Jezusa w Jordanie, zostaje wyprowadzony przez Ducha na pustynię. Jezus pozostaje tam przez czterdzieści dni, poszcząc; żyje wśród dzikich zwierząt, a aniołowie Mu usługują. Na końcu tego czasu trzykrotnie kusi Go Szatan. Jezus odpiera te ataki, które jakby streszczają w sobie pokusy Adama w raju i Izraela na pustyni, a diabeł oddala się od Niego „do czasu” (Łk 4, 13). Ewangeliści wskazują na zbawcze znaczenie tego tajemniczego wydarzenia. Jezus jest nowym Adamem, który pozostaje wierny tam, gdzie pierwszy Adam uległ pokusie. Doskonale wypełnia powołanie Izraela i objawia się jako Sługa Boży całkowicie posłuszny woli Bożej. Zwycięstwo Jezusa nad kusicielem uprzedza zwycięstwo męki, w której Jezus okazał najwyższe posłuszeństwo swojej synowskiej miłości do Ojca. Kościół co roku przez czterdzieści dni Wielkiego Postu jednoczy się z tajemnicą Jezusa na pustyni.
